W naturze, a także w hodowli, występują nadto 3 formy barwne. Forma złota jest jasnożółta, na bokach ma słabo widoczne pomarańczowe plamki. Forma plamista ma ciało i płetwy nieregularnie upstrzone czarnymi plamami. Wreszcie ostatnia forma jest „złota", również czarno upstrzona.
W swojej ojczyźnie występuje w dwóch podgatunkach, minimalnie różniących się szczegółami budowy. Są to: nominalny, o nazwie G. affinis affinis i drugi G. affinis holbrooki, który — wskutek nadużywania tej nazwy przez handlarzy — stał się w opinii publicznej przodkiem czar-noplamych gambuzji. W istocie hodowane w akwariach gambuzje pochodzą od obu podgatunków i prawdopodobnie to samo dotyczy gambuzji zasiedlonych w innych krajach. Różnice między podga-tunkami nie dotyczą tutaj typów ubarwienia i w ogóle wyróżnianie podgatunków ma sens raczej tylko w odniesieniu do ryb żyjących dziko w swojej naturalnej,' pierwszej ojczyźnie. Według Innesa pod-gatunek nominalny występuje od okolic Tampico w Meksyku (miasto to leży nad Zatoką Meksykańską) na północ i dalej na wschód w nizinnych obszarach USA, aż po Missisipi i Alabamę, i następnie od stanu Missisipi na północ do południowej części stanu Illinois. Natomiast podgatunek G. affinis holbrooki ma zamieszkiwać niziny wschodniego wybrzeża, od Florydy aż do Delaware. Wśród gambuzji żyjących na obszarze Alabamy cechy obu podgatunków mają się mieszać.
Inni podają, że G. affinis affinis była znana pierwotnie tylko z Teksasu, na całym zaś wymienionym obszarze zamieszkują G. affinis holbrooki, które są przy tym przodkami wymienionych form „kolorowych". Według podręcznika Inne-sa czarnoplame okazy, ale tylko samce, trafiają się wśród ryb z obu podgatun-ków. Innes cytuje dr Georgea Myersa, który łowił gambuzje w Północnej Karolinie (tłumaczenie dosłowne): „Stada liczące po kilka setek gambuzji pływały w płytkiej wodzie blisko brzegu (rzeczki). W co drugim-trzecim stadzie można było zauważyć pojedynczego czarnego samca, a najwyżej dwa. Wyraźnie różniły się od swoich bladych braci". Te samce były sprzedawane wraz ze zwykłymi samicami jako osobny gatunek ,,Gambusia hol-brooki", bowiem handlarzom „obiła się o uszy" ta nazwa (tak pierwotnie nazywano podgatunek gambuzji). Poprzez selekcję ukierunkowną na czerń, ściślej na czarnoplame ubarwienie, wyhodowano rody, w których jest to cecha powszechna wśród samców i samic, a nawet i w rodach złotych. Jeżeli plamisty ród gambuzji będzie hodowany w cieple (22-24°C), to powinny wśród nich pojawić się okazy niemal czarne.
W swoim podręczniku (w wydaniu z 1944 r.) Innes podaje, że złota gambuzja — to osobny gatunek: G. nobilis. Prawdopodobnie jest to synonim G. affinis. Również G. patruelis i niektóre inne są to „byłe gatunki", a ściślej — nie używane już nazwy; ryby te należą bowiem do tego samego gatunku, co omawiane.
Gatunek ten można nazwać gambuzja pospolitą, dla odróżnienia od innych z rodzaju Gambusia. Czesi nazywają je ży-worodką komarzą, a Amerykanie — Mosquitofish, czyli rybą komarzą. Wykazano, że ryby z tego gatunku, gdy wychowują się pojedynczo, od 10 dnia życia, aż do dojrzałości, nie mogą się później rozmnażać. Przyczyną tego jest nie rozwinięte ich zachowanie związane z rozmnażaniem, albo brak popędu, w każdym razie nie wadliwe funkcjonowanie, ani budowa ciała. Jedynie przez sztuczne zapłodnienie uzyskano potomstwo od tych ryb. Tego rodzaju ułomność zachowania wychowywanych w izolacji zwierząt nie jest bynajmniej czymś wyjątkowym. G. affinis rodzą co 3-4 tygodnie; duża samica — nawet ponad 300 młodych. Mogą dojrzeć płciowo już po 4 tygodniach.
laptopy hp - Felgi Stalowe - Odzyskiwanie danych