http://www.gambuzje.chimirecs.info Akwarium - moje hobby en-us Sun, 05 Sep 2010 15:10:26 +0200 Sun, 05 Sep 2010 15:10:26 +0200 Log1 CMS biuro@4poziiiom.pl biuro@4poziiiom.pl 60 http://www.gambuzje.chimirecs.info/index.php?q=dziesicioplamek Dziesięcioplamek (Cnestorodon de-cemmaculatus) może z powodzeniem być wprowadzona do nieogrzewanego akwarium. Pochodzi z płn.-wsch. Argentyny. Samica ma 10 prążkw po boku; są one krtkie i ciemne, a na krtko przed i po porodzie stają się czarne. Dorasta do 4 cm długości. Samiec ma 6-12 ciemnych, krtkich prążkw rozmieszczonych na boku ciała poniżej płetwy grzbietowej do nasady ogona, w środku wysokości ciała, ktre jest żłtawooliw-kowe z fioletowym połyskiem. Osiąga 2,5 cm długości. W dobrych warunkach dziesięcioplamek mnoży się w takim rytmie jak poprzedni gatunek. W miocie bywa 15-40 sztuk młodych. Woda, w ktrej hoduje się dziesięcio-plamki, powinna mieć temperaturę w granicach 18-25C, ale przejściowo może być chłodniejsza od 10C wzwyż. W swojej ojczyźnie zamieszkuje wszelkie częściowo porośnięte wody słodkie (rwnież kałuże) i nazywany bywa matką wody mądre del aqua. Dobrze nadaje się zarwno do akwarium towarzyskiego, jak i do osobnej hodowli, do ktrej wystarczy jedno średnie lub małe akwarium. . http://www.gambuzje.chimirecs.info/index.php?q=gambuzjapospolita Gambuzje Gambuzja pospolita {Gambusia affinis Baird i Girard) kolejna omawiana ryba jest bardzo łatwa w hodowli, a niemal zapomniana w akwarystyce. Gambuzja wbrew swojej pochodzącej z hiszpańskiego nazwie oznaczającej coś bez wartości jest naprawdę cenną rybą, zarwno w akwarium, jak i na wolności. Żyje ona w spokojnych, słodkich i słona-wych wodach wielu ciepłych krajw całej kuli ziemskiej, a pochodzi z południa USA. W akwariach łatwo się mnoży (w podobnym rytmie jak dwa poprzednie gatunki, ale bardziej atakuje narybek). Jest niewielka samiec dorasta maksymalnie do 4 cm, a samica do 8 cm. Uchodzi za rybę ozdobną, zwłaszcza w odmianach złotych". Wymaga zasadniczo temperatur ok. 20C, ale znosi okresowe podwyższenia do 30C i obniżenia temperatury, byle powolne. W zimie temperatura wody może opadać do 8C, a dla niektrych rodw gambuzji jeszcze niżej. Jest to jeden z nielicznych gatunkw ryb spotykanych w akwariach, ktre w ogle nie wymagają ogrzewania wody, jeśli tylko akwarium znajduje się w normalnym mieszkaniu. Gambuzje są dość nietolerancyjne, atakują znienacka płetwy innych ryb, zwłaszcza powolnych i niezbyt wielkich, ze złotymi rybkami włącznie. W ich diecie powinny być glony i, jak najczęściej, larwy komarw. Jako tępicieli komarw sprowadzono te ryby do wielu krajw ciepłych, a także o klimacie umiarkowanym, są więc m.in. na południu Europy, ale najwięcej zawdzięcza im Panama. Dzięki gambuzji mogą w tym kraju mieszkać biali. Uważa się rwnież, że to dzięki tym małym wodnym żarłokom można było przekopać Kanał Panamski, co więcej że uratowały one miliony ludzi w Azji, ktrzy zmarliby w męczarniach malarii lub żłtej febry. Na Korsyce wdzięczne społeczeństwo postawiło tym rybom pomnik. Gambuzje są podobne do gupikw, choć samce mają krtsze płetwy: grzbietową i ogonową, zawsze zaokrągloną. Podstawowa forma jest jasna, oliw-kowobrązowa, z bezbarwnymi płetwami. Na płetwach grzbietowej i ogonowej są ułożone w kilku łukach delikatne ciemne plamki, czasem występują też na ciele. Oczy mają przekreślone czarnym prążkiem. W odpowiednim oświetleniu, od strony widza, ryba połyskuje fiołkowo. http://www.gambuzje.chimirecs.info/index.php?q=innegambuzje W naturze, a także w hodowli, występują nadto 3 formy barwne. Forma złota jest jasnożłta, na bokach ma słabo widoczne pomarańczowe plamki. Forma plamista ma ciało i płetwy nieregularnie upstrzone czarnymi plamami. Wreszcie ostatnia forma jest złota", rwnież czarno upstrzona. W swojej ojczyźnie występuje w dwch podgatunkach, minimalnie rżniących się szczegłami budowy. Są to: nominalny, o nazwie G. affinis affinis i drugi G. affinis holbrooki, ktry wskutek nadużywania tej nazwy przez handlarzy stał się w opinii publicznej przodkiem czar-noplamych gambuzji. W istocie hodowane w akwariach gambuzje pochodzą od obu podgatunkw i prawdopodobnie to samo dotyczy gambuzji zasiedlonych w innych krajach. Rżnice między podga-tunkami nie dotyczą tutaj typw ubarwienia i w ogle wyrżnianie podgatunkw ma sens raczej tylko w odniesieniu do ryb żyjących dziko w swojej naturalnej,' pierwszej ojczyźnie. Według Innesa pod-gatunek nominalny występuje od okolic Tampico w Meksyku (miasto to leży nad Zatoką Meksykańską) na płnoc i dalej na wschd w nizinnych obszarach USA, aż po Missisipi i Alabamę, i następnie od stanu Missisipi na płnoc do południowej części stanu Illinois. Natomiast podgatunek G. affinis holbrooki ma zamieszkiwać niziny wschodniego wybrzeża, od Florydy aż do Delaware. Wśrd gambuzji żyjących na obszarze Alabamy cechy obu podgatunkw mają się mieszać. Inni podają, że G. affinis affinis była znana pierwotnie tylko z Teksasu, na całym zaś wymienionym obszarze zamieszkują G. affinis holbrooki, ktre są przy tym przodkami wymienionych form kolorowych". Według podręcznika Inne-sa czarnoplame okazy, ale tylko samce, trafiają się wśrd ryb z obu podgatun-kw. Innes cytuje dr Georgea Myersa, ktry łowił gambuzje w Płnocnej Karolinie (tłumaczenie dosłowne): Stada liczące po kilka setek gambuzji pływały w płytkiej wodzie blisko brzegu (rzeczki). W co drugim-trzecim stadzie można było zauważyć pojedynczego czarnego samca, a najwyżej dwa. Wyraźnie rżniły się od swoich bladych braci". Te samce były sprzedawane wraz ze zwykłymi samicami jako osobny gatunek ,,Gambusia hol-brooki", bowiem handlarzom obiła się o uszy" ta nazwa (tak pierwotnie nazywano podgatunek gambuzji). Poprzez selekcję ukierunkowną na czerń, ściślej na czarnoplame ubarwienie, wyhodowano rody, w ktrych jest to cecha powszechna wśrd samcw i samic, a nawet i w rodach złotych. Jeżeli plamisty rd gambuzji będzie hodowany w cieple (22-24C), to powinny wśrd nich pojawić się okazy niemal czarne. W swoim podręczniku (w wydaniu z 1944 r.) Innes podaje, że złota gambuzja to osobny gatunek: G. nobilis. Prawdopodobnie jest to synonim G. affinis. Rwnież G. patruelis i niektre inne są to byłe gatunki", a ściślej nie używane już nazwy; ryby te należą bowiem do tego samego gatunku, co omawiane. Gatunek ten można nazwać gambuzja pospolitą, dla odrżnienia od innych z rodzaju Gambusia. Czesi nazywają je ży-worodką komarzą, a Amerykanie Mosquitofish, czyli rybą komarzą. Wykazano, że ryby z tego gatunku, gdy wychowują się pojedynczo, od 10 dnia życia, aż do dojrzałości, nie mogą się pźniej rozmnażać. Przyczyną tego jest nie rozwinięte ich zachowanie związane z rozmnażaniem, albo brak popędu, w każdym razie nie wadliwe funkcjonowanie, ani budowa ciała. Jedynie przez sztuczne zapłodnienie uzyskano potomstwo od tych ryb. Tego rodzaju ułomność zachowania wychowywanych w izolacji zwierząt nie jest bynajmniej czymś wyjątkowym. G. affinis rodzą co 3-4 tygodnie; duża samica nawet ponad 300 młodych. Mogą dojrzeć płciowo już po 4 tygodniach. http://www.gambuzje.chimirecs.info/index.php?q=gambuzjanikaraguaska Gambuzja nikaraguańska i g. Rachowa to ryby o łagodnych obyczajach. Gambusia nicaraguensis Gunther zamieszkuje atlantycką stronę Ameryki Środkowej, od Meksyku do Panamy. Woda dla tych ryb nie powinna być chłodniejsza niż 14C, a dobrze hodują się w temperaturze 24-28C. Samica osiąga do 6,5 cm i odznacza się pomarańczowoczerwoną plamą ciążową z tyłu brzucha. Samiec jest o 3 cm mniejszy. Gambuzje nikaraguańskie są oliwkowe, boki ich błyszczą niebiesko. Grna połowa ciała i płetwy nieparzyste ozdobione rzędami ciemnych kropek, jedynie u wybarwionych samcw płetwa ogonowa jest czarna. Gambuzja Rachowa (G. rachowi Re-gan) pochodzi z okolic Veracruz w Meksyku; jest nieco mniejsza od poprzedniego gatunku. Lubi temperaturę pokojową (18-24C). Jest srebrzystozie-lona, na jej srebrnych bokach biegnie ciemnozielony pasek, kończący się owalną plamką tuż przed płetwą ogonową. Z powodu wyrżniających w pewnym stopniu szczegłw w budowie gonopodium, gatunek ten przejściowo wydzielano z rodzaju, tworząc dlań osobny rodzaj He-terophallus. Jako H. rachowi rybę tę przedstawiono w książce S. Gucwelera i M. Zielińskiego pt. Najpopularniejsze ży-worodki, obdarzając ją polską nazwą: heterka. http://www.gambuzje.chimirecs.info/index.php?q=gambuzjazczarnymaglem Gambuzja z czarnym żaglem (G. vitta-ła Hubbs, inaczej Flexipenis vittatus) osiąga 5-6 cm długości. Ma srebrzysto-niebieski połysk; od oka do końca ciała tych ryb biegnie czarny pas. Tak samo jak starsze samce G. affinis, tak i te mają płetwę grzbietową w formie wydłużonego, zaostrzonego z tyłu, niedużego wachlarza. Jej większa, zewnętrzna część jest czarna, podczas gdy nasadowa żłta. Samiec szczyci się także płetwą ogonową cytrynowej barwy, z nierwno ciemnym grnym i tylnym brzegiem. Płetwy samic są bezbarwne. W hodowli otrzymywano w jednym miocie tych gambuzji, po ok. 4 tygodnie trwającej ciąży, 6-10 młodych, dość dużych i raczej nie atakowanych przez osobniki dorosłe. Gambuzje wyspiarskie. Na wyspie Haiti, dawniej zwanej San Domingo, występuje gambuzja dominikańska {Gambusia dominicensis Regan). Wymaga ona temperatury 25C i więcej. Osiąga 3,5 cm samiec, 6 cm samica. Ryby te są agresywne wobec innych. Samice w czasie ciąży atakują samce. Prawdopodobnie atakują też płetwy innych ryb, jak to czyni większość gambuzji. Z tyłu ciała, w grnej części, mają ciemne kropki. Samiec ma ciemny pas wzdłuż ciała, czerwonawą płetwę grzbietową i ogonową z ciemnymi kropkami. Spośrd 34 gatunkw tworzących rodzaj Gambusia, ktre zamieszkują środkową część Ameryki, łącznie z Antylami i Wyspami Bahama, nieliczne tylko nadają się do towarzyskiego akwarium